Δρόμοι φωτισμένοι , ψυχές σκοτεινές  


1Δρόμοι φωτισμένοι , ψυχές σκοτεινές
Έτσι κι αλλιώς δεν χιονίζει .

Όλοι παίζουν τους ρόλους τους ,τους διάλεξαν η τους άφησαν να τους διαλέξουν ,προσποιητά χαμόγελα ,ψεύτικες περιπτύξεις ,ψευδές επαφές ,κενά αγγίγματα ,ψευδαισθήσεις .Κάθε που γεννιέται η ελπίδα κι ένας Χριστός μικρός κι αθώος ψάχνει χνώτο να ζεσταθεί ,ματιές να σκεπαστεί, χέρια να νιώσει .

Δύσκολοι καιροί ,μάταιες ελπίδες και τα όνειρα στερεύουν . Η αρχή του νέου πλησιάζει αλλά μοιάζει ίδιο με το τέλος του παλιού.

Φαίνεται η απόγνωση στα βήματα και στα σώματα των ανθρώπων .Οι ματιές δεν συλλέγουν αισθήματα συναισθήματα ,παρά σα να γεμίζουν αριθμούς σα να υπολογίζουν τα χρωστούμενα.Τόσα για αυτό , τόσα για εκείνο,τόσα για το άλλο.
Που να βρει χώρο η χαρά να στριμωχτεί μέσα στο ατελείωτο πλήθος των μονάδων που όλο αυξάνεται.

Που να βρει τόπο η ελπίδα να γεννηθεί μέσα στο θάνατο της αξιοπρέπειας και της ψυχικής καταδίκης.
Κι όμως αντέχουμε Αντέχουμε κι ας δείχνουμε πως όχι.
Τα βράδια οι ματιές κλειδώνουν τα στενάχωρα κι αφήνουμε τ αστέρια να περάσουν.
Το σώμα ανατριχιάζει στα μελλούμενα μα αντέχουμε.
Αντέχουμε και σφίγγουμε στα χέρια κόκκινα τριαντάφυλλα
παλάμες να ματώνουν.

Μαίρη Κουτρούμπα

Μ.Κ.<3

Διαβάστε περισσότερα: http://www.gkordis.com/2017/12/blog-post_48.html