Ενός λεπτού σιγή, για τους νεκρούς της εργατικής τάξης


1

Προχθές Παρασκευή, ένας εργαζόμενος στον τομέα καθαριότητας του Δήμου Ασπροπύργου έχασε τη ζωή του όταν παρασύρθηκε από διερχόμενο όχημα.
Πριν τρεις εβδομάδες, στην Αχαΐα, 50χρονος χειριστής σκαπτικού μηχανήματος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών κατεδάφισης σπιτιού, ενώ στις αρχές Οκτώβρη άλλος ένας εργάτης βρήκε το θάνατο σε λατομείο στο Κορωπί.
Αν πάμε ακόμη πιο πίσω στο χρόνο, μέσα στο 2018, ο αριθμός των θυμάτων ολοένα και αυξάνεται…
Πρόκειται γι’ αυτούς τους νεκρούς στους οποίους δεν θα αναφερθούν τα δελτία ειδήσεων και οι τηλεοπτικές εκπομπές. Πρόκειται για τα λεγόμενα «εργατικά ατυχήματα». Που μόνο «ατυχήματα» δεν είναι καθώς, στην πραγματικότητα, πρόκειται για εργοδοτικά εγκλήματα, για δολοφονίες στο βωμό του κέρδους και της ανταγωνιστικότητας.

Είναι οι νεκροί-θύματα της συνεχιζόμενης, καθημερινής, ανελέητης θηριωδίας που έχει ένα και μόνο όνομα: Καπιταλισμός.

Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι σύμφωνα με τα δηλωμένα στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) εργατικά «ατυχήματα», τα στοιχεία κάνουν λόγο για:
 

72 νεκρούς εργαζόμενους το 2016
67 νεκρούς εργαζόμενους το 2015
63 νεκρούς εργαζόμενους το 2014
67 νεκρούς εργαζόμενους το 2013
64 νεκρούς εργαζόμενους το 2012
70 νεκρούς εργαζόμενους το 2011
94 νεκρούς εργαζόμενους το 2010
 
Με λίγα λόγια, μέσα σε μια εξαετία, από το 2010 έως το 2016, τουλάχιστον 497 εργαζόμενοι βρήκαν το θάνατο αγωνιζόμενοι για το μεροκάματο. Πρόκειται- επαναλαμβάνουμε- για τις καταγεγραμμένες περιπτώσεις θανάτων σε εργατικά «ατυχήματα», με τον ανεπίσημο αριθμό να είναι ενδεχομένως πολύ μεγαλύτερος.Γι’ αυτούς τους νεκρούς- παιδιά της εργατικής τάξης που έγιναν λίπασμα στα γρανάζια της κερδοφορίας του κεφαλαίου – δεν θα ακουστούν εμβατήρια και κανένα αστικό κοινοβούλιο δεν θα κρατήσει ενός λεπτού σιγή.Αυτούς τους νεκρούς, που έφυγαν ένα πρωί για τη δουλειά και δε γύρισαν ποτέ, που «αλέθηκαν» στις μυλόπετρες του εκμεταλλευτικού συστήματος, μόνο ο ίδιος ο εργαζόμενος λαός μπορεί να τους τιμήσει έτσι όπως τους αξίζει. Μέσα από τους αγώνες για την εργατική-λαϊκή εξουσία, ώστε ο λαός να γίνει ο ίδιος αφέντης του πλούτου που παράγει.
 

2

Νίκος Μόττας Γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Είναι υποψήφιος διδάκτορας (Phd) Πολιτικής Επιστήμης, Διεθνών Σχέσεων και Ιστορίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και είναι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων (Master of Arts) στις διπλωματικές σπουδές (Παρίσι) και στις διεθνείς διπλωματικές σχέσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνόφωνα και ξενόγλωσσα μέσα.

atexnos.gr