ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΜΕΛΕΙΑ!!!



ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΜΕΛΕΙΑ!!!

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΜΕΛΕΙΑ!!!

11/9/2002
Ο αδερφός μου, ένα χρόνο μεγαλύτερός μου και σε ηλικία 32 ετών, τότε, επισκέφτηκε το Κέντρο Υγείας Στυλίδας με συμπτώματα εμφράγματος, έντονο πόνο στο αριστερό ημιθωράκιο, στο αριστερό χέρι και στην πλάτη…. Εκεί, αφού εξετάστηκε από τον εφημερεύοντα νέο και άπειρο αγροτικό ιατρό και όχι από έμπειρο ειδικευμένο -ο οποίος κοιμόταν- εκείνος, αφού τον είδε να μιλάει και να κινείται, που αυτό μόνο του έφτανε, τον υπέβαλλε και σε ηλεκτροκαρδιογράφημα, χωρίς να του γίνει αντιληπτό, πως η ζωή του ασθενή βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο… Και αντί να τον στείλει κατευθείαν στην εντατική με στενή παρακολούθηση, του συνίστησε απλά, πως καλό θα ήταν να επισκευθεί από μόνος του το νοσοκομείο Λαμίας… και τον άφησε έπειτα να φύγει, αφήνοντάς τον ταυτόχρονα και στο έλεος του Θεού!Χωρίς να μπορεί να φανταστεί με τίποτα,το ”στημένο” ραντεβού του με τη ζωή, λίγη ώρα μετά, ο αδερφός μου άφηνε την τελευταία του πνοή, από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου…

5/1/2020
Δεκαεπτά χρόνια μετά, η ιστορία στον ίδιο χώρο επαναλαμβάνεται, με τον ίδιο ακριβώς άδικο χαμό ενός ακόμη νέου χαμογελαστού  ανθρώπου, ενός ακόμη νέου χαμογελαστού δικού μας παιδιού, που ενώ πήγε στο ίδιο Κέντρο Υγείας με έντονα συμπτώματα καρδιακού επεισοδίου, δυστυχώς τον άφησαν -και αυτόν- να φύγει… και από το Κέντρο “Υγείας” και από τη ζωή, αφού είχε ως αποτέλεσμα λίγη ώρα μετά να καταρρεύσει, ζητώντας βοήθεια, μπροστά στην πόρτα της μάνας του και να χαθεί τόσο άδικα… Αβοήθητος, ουσιαστικά, αφού δυστυχώς -και πάλι, Δυστυχώς- κατά την επέμβαση των διασωστών που κατέφθασαν με ασθενοφόρο του Ε.Κ.Α.Β, η προσπάθεια της καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης ήταν αδύνατη, εφόσων και η λειτουργία της μπαταρίας του απινιδωτή είχε λήξει, ακυρώνοντας την ανεκτίμητη αξία της παρουσίας του!!!

Η αναφορά στο προσωπικό μου βίωμα, έγινε απλά για να επισημάνω, ότι το τραγικό αυτό πρόσφατο γεγονός, δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο… Με καμιά αλλαγή προς το καλύτερο, αντίθετα, προς το χειρότερο, και όλοι εμείς, άξιοι της μοίρας μας πια, να ανεχόμαστε τα πάντα, από γιατρούς που έδωσαν κάποτε τον όρκο του Ιπποκράτη!

Έλλειψη εμπειρίας; κακή εκτίμηση; επιδεικτική αδιαφορία ή εγκληματική αμέλεια που στοιχίζει μία ανθρώπινη ζωή; Ό,τι και να ‘ναι, είναι απάνθρωπο να χάνονται έτσι άδικα, ανθρώπινες ζωές!
Να μην ξεχνάμε, βέβαια, όπως σε όλους τους χώρους, έτσι και εδώ, ότι υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι επιστήμονες και ένα προσωπικό που πασχίζει κάτω από αντίξοες συνθήκες να προσφέρει τις υπηρεσίες του και δίνουν καθημερινή μάχη, ώστε να σώσουν έστω και μία ακόμα ανθρώπινη ζωή.

Ο καθένας μας, ας αναλλάβει πια τις ευθύνες του! Οι γιατροί να μάθουν επιτέλους τη δουλειά τους και πάνω απ΄ όλα, να είναι άνθρωποι!!! Εργάστηκα για δέκα χρόνια σε φαρμακείο και δεν άφησα να φύγει πελάτης, ούτε μόνο με έναν απλό πονοκέφαλο, αν δεν βεβαιωνόμουν, πως ήταν μόνο ένας απλός πονοκέφαλος! Και όλοι εμείς, να πάψουμε -πια- να είμαστε σε τέτοια γεγονότα, μόνο απλοί θεατές! Στο γιατρό πηγαίνουμε, πιστεύοντας ότι θα γίνουμε καλά και ότι οι γιατροί θα μας προσέξουν!!! Σε αντίθετη περίπτωση, να υπάρχει, χωρίς καμιά εξαίρεση, άμεση καταγγελία!

Συγκλονισμένη και εγώ, όπως και όλοι, από το πρόσφατο τραγικό γεγονός με τον Αντωνάκη- και με άλλα παρόμοια, ενδιάμεσα- αυτό που έχω να πω ξαναφέρνοντάς τα όλα σήμερα στο μυαλό μου και θυμίζοντάς μου αυτή η τραγική μάνα, τη μάνα μου, είναι πως, προσωπικά, τον αδερφό μου που έσβησε από ιατρική αμέλεια και λάθος μέσα σε μία στιγμή, δεν τον έχω ξεχάσει και ο πόνος, δεκαεφτά χρόνια μετά, είναι ακόμα ο ίδιος… Κι όταν προέρχεται από αμέλεια και λάθος, πάντα πονάει περισσότερο…

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΜΕΛΕΙΑ!!!