Φωτογραφίζοντας την ελπίδα



Φωτογραφίζοντας την ελπίδα

Ήταν Αύγουστος του 2015, σε μια παραλία στην Κω, όταν ο φακός του Γιάννη Μπεχράκη κατέγραφε μια μοναδική στιγμή. Μια γυναίκα κάθεται στην αμμουδιά, με το πρόσωπο στραμμένο προς τον ήλιο που μόλις έχει ανατείλει. Είναι από τους ξεριζωμένους που βρέθηκαν στα ελληνικά παράλια αναζητώντας το δικαίωμα στη ζωή, σε μια καλύτερη ζωή. Ο αδύναμος ήλιος φωτίζει το πρόσωπό της. Εκείνη χαμογελά. Δεν μπορεί να δει. Μόνο να αισθανθεί μπορεί και να νοιώσει, την απανθρωπιά που την ξερίζωσε από τον τόπο της και μια ανθρώπινη άγνωστη αγκαλιά που σε λίγο θ’ ανοίξει, στον ξένο γι’ αυτή τόπο, ζεστή σαν εκείνες τις πρώτες ακτίνες του ήλιου.


«Ήταν μια πολύ ήσυχη στιγμή. Μη θέλοντας να καταστρέψω αυτή την αρμονία και τη γαλήνη, τράβηξα μερικές φωτογραφίες από κάποια απόσταση -στην παραλία πηγαινοερχόταν κόσμος, φωτογράφοι, πρόσφυγες- και κάποια στιγμή την πλησίασα και της έδωσα ένα γλυκό, έτσι σαν καλωσόρισμα ελληνικό. Και τότε κατάλαβα πως ήταν τυφλή! Η ψυχή μου πλημμύρισε από συγκίνηση. Μου έπιασε το χέρι και, συνεχίζοντας να χαμογελά, άρχισε να μου λέει ότι ένιωθε ευγνώμων που είχε μπορέσει να φτάσει έως εδώ, που μπορούσε να νιώθει αυτό το αεράκι και τη μυρωδιά της θάλασσας. Ένιωθε ξανά ότι υπάρχει ελπίδα γι’ αυτήν, για τα παιδιά και τα εγγόνια της. Ήταν Παλαιστίνια και ήταν η δεύτερη φορά που ξεριζωνόταν, την πρώτη ως πρόσφυγας από την Παλαιστίνη στη Συρία και τη δεύτερη από τη Συρία στην Ευρώπη. Και παρ’ όλα αυτά δεν είχε χάσει την πίστη της στην ελπίδα και στην ομορφιά του κόσμου», διηγήθηκε ο Γιάννης Μπεχράκης.