Η μάχη του Στάλινγκραντ!


stalingkrand

«Δεν υπάρχει γη για μας πέρα από το Βόλγα»! Ήταν τα λόγια του ελεύθερου σκοπευτή Βασίλι Ζάιτσεφ, ενός από τους ήρωες εκείνης της μάχης. Της μάχης που έως εκείνη τη στιγμή δεν υπήρξε παρόμοιά της στην Ιστορία. Η μάχη του Στάλινγκραντ.

Ήταν 2 Φλεβάρη 1943 – σαν σήμερα – όταν ολοκληρώθηκε η παράδοση των γερμανικών δυνάμεων στον Κόκκινο Στρατό. Έτσι ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για τη συντριβή του χιτλεροφασισμού.
Και να γιατί «κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό, τι μπορεί ποτέ να πληρώσει» (Έρνεστ Χέμινγουεϊ). Συνέχεια ανάγνωσης “Η μάχη του Στάλινγκραντ!”

Άουσβιτς – Εκεί που ο φασισμός εξόντωσε 4 εκατ. ανθρώπους


Άουσβιτς

Ο Κόκκινος Στρατός απελευθερώνει τους περίπου 7.500 αιχμαλώτους κρατουμένους στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς στην Πολωνία, που βρίσκονται εγκαταλελειμμένοι εκεί.
Στο Άουσβιτς οι χιτλερικοί εξόντωσαν περίπου 4 εκατομμύρια ανθρώπους, πάνω από 20 εθνοτήτων. Τα βασανιστήρια και τα πειράματα στο στρατόπεδο, δεν τα χωράει ο νους.

Λόγω γειτνίασης με τη βιομηχανική περιοχή της Σιλεσίας, ο Χάινριχ Χίμλερ διέταξε τον Ιούνιο του 1940 να χτιστεί το Άουσβιτς, το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης των ναζί. Αποτελούνταν από τρία κύρια και 39 δευτερεύοντα στρατόπεδα. Συνέχεια ανάγνωσης “Άουσβιτς – Εκεί που ο φασισμός εξόντωσε 4 εκατ. ανθρώπους”

Αυτοί που δε γύρισαν – Οι (Σλαβο)Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου


Η Συμφωνία των Πρεσπών εγκρίθηκε.

Ίσως ήρθε η ώρα να λυθεί και μια μεγάλη ιστορική αδικία που μας βαραίνει εδώ και δεκάδες
χρόνια.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι»
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έγραψε αυτό το ποίημα το 1982. Στη συνέχεια το ενέταξε στο φιλμικό κείμενο της ταινίας «Το μετέωρο βήμα του πελαργού»). Συνέχεια ανάγνωσης “Αυτοί που δε γύρισαν – Οι (Σλαβο)Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου”

Στις φυλακές της “εθνικοφροσύνης”! (μέσα από τα μάτια ενός 6χρονου παιδιού)


Μακρόνησος
Φώτο:Στη Μακρόνησο…
Μια απίστευτα συγκινητική ιστορία μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού μας αφηγείται ο φίλος και συντοπίτης Ιωάννης Τσιουγκρής. Ο ίδιος γεννηθείς το 1944 στο Καλεσμένο Ευρυτανίας βίωσε σε μικρή ηλικία τον πόνο, την δυστυχία και την ορφάνια. Είναι και αυτός ένα από εκείνα τα βασανισμένα παιδιά του εμφυλίου που έζησαν έντονα σκληρά γεγονότα και καταστάσεις που μέχρι και σήμερα είναι αδύνατο να ξεχάσουν. Ας πάμε λοιπόν πίσω στα “πέτρινα χρόνια” και ας αφήσουμε τον φίλο μας Γιάννη να μας διηγηθεί αυτή την ιστορία…

Στο χωριό μου το Καλεσμένο Ευρυτανίας αμέσως μετά την λήξη του πολέμου με τους Γερμανούς ναζί άρχισε ένα ανελέητο κυνηγητό συγχωριανών μου με την συνήθη κατηγορία του κομμουνιστή! Είναι αλήθεια, ότι όπως σε όλη την Ελλάδα έτσι και στο χωριό μου πολλές νέες και νέοι επέλεξαν να δώσουν την μάχη εναντίον του κατακτητή μέσα από τις γραμμές των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ-ΚΚΕ. Στα άγρια χρόνια που ακολούθησαν η κρατική και παρακρατική τρομοκρατία έδινε και έπαιρνε. Έφθανε ένας από το σόι να ήταν κομμουνιστής και αυτόματα όλο το σόι βαφτίζονταν κομμουνιστές και ”ανθέλληνες” για κάποιους τάχα μου “εθνικόφρονες”. Συνέχεια ανάγνωσης “Στις φυλακές της “εθνικοφροσύνης”! (μέσα από τα μάτια ενός 6χρονου παιδιού)”

3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1944 (Η ένοπλη αγγλική επέμβαση)


3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1944

3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1944*

(Η ένοπλη αγγλική επέμβαση)

ΔΕΝ ξεχνιέται αυτή η μέρα. Εκείνη η ματωμένη Κυριακή (3 Δεκέμβρη 1944), που θα ζούσε η αδούλωτη Αθήνα. Ήταν μια κοσμογονική ώρα, που έχει καταγράψει η νεότερη ιστορία μας που ο λαός μας ξανάλεγε στους αποικιοκράτες επιδρομείς το δικό του «ΟΧΙ». Βεβαίωνε για Τρίτη φορά, πως δε σκύβει το κεφάλι. Φανέρωσε την αδάμαστη θέλησή του να υπερασπίσει τη λευτεριά και την εθνική ανεξαρτησία του.

ΗΤΑΝ τον Οκτώβρη του 1940 που έλεγε το πρώτο «ΟΧΙ» στης Αλβανίας τα βουνά, όταν μπροστά στις φασιστικές λεγεώνες έκανε κάθε βράχο πολεμίστρα, τους έφραξε το δρόμο και τους ανέτρεπε τα σχέδια που λογάριαζαν, πως μέσα σε λίγες μέρες μ’ ένα στρατιωτικό περίπατο θα τέλειωναν όλα. Συνέχεια ανάγνωσης “3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 1944 (Η ένοπλη αγγλική επέμβαση)”

Γοργοπόταμος: Χαιρετισμός της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών της Ε.Α. και του Δ.Σ.Ε. – Ψήφισμα

Γοργοπόταμος

Φώτο αρχείου


Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Φίλες και φίλοι,

Η αστείρευτη λαϊκή Μούσα έκανε θρύλο, ποίημα και τραγούδι το πρώτο, μεγάλο σαμποτάζ στην κατεχόμενη Ευρώπη κατά των κατακτητών, που σήμερα, όπως και κάθε χρόνο ανεβήκαμε σ’ αυτόν εδώ τον ιστορικό τόπο, να τιμήσουμε ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός, την 76η επέτειο της ανατίναξης της Γέφυρας του Γοργοποτάμου.
Συνέχεια ανάγνωσης “Γοργοπόταμος: Χαιρετισμός της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών της Ε.Α. και του Δ.Σ.Ε. – Ψήφισμα”

Η ρεμπέτισσα Αγγέλα Παπάζογλου μιλάει για τους ταγματασφαλίτες


ταγματασφαλίτες

Ταγματασφαλίτες στον Κάλαμο της Αττικής

Τα χαΐρια μας εδώ. Ονείρατα της άκαυτης και της καμένης Σμύρνης (εκδ. Επτάλοφος-Ταμείον Θράκης, 2003) είναι μια καταγραφή της προφορικής μαρτυρίας της Αγγέλας Παπάζογλου, από τον γιο της Γεώργιο Παπάζογλου: για τη Σμύρνη, τον ξεριζωμό, την προσφυγιά και τη μετέπειτα ζωή της στην Κοκκινιά. Δημοσιεύουμε σήμερα ορισμένα αποσπάσματα, στα οποία η Παπάζογλου μιλάει για τους ταγματασφαλίτες (μας τα υπέδειξε η φίλη Ελένη Καρασαββίδου), καθώς ο γνήσιος λαϊκός της λόγος είναι, αρκετές φορές, πιο εύγλωττος από πολλές σελίδες αρθογραφίας. Συνέχεια ανάγνωσης “Η ρεμπέτισσα Αγγέλα Παπάζογλου μιλάει για τους ταγματασφαλίτες”

Λαμία: Τίμησαν τον ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη στην επέτειο της Απελευθέρωσης της πόλης


aris

Τίμησαν τον ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη στην επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης

«Γράψαμε Ιστορία – Συνεχίζουμε – Θα νικήσουμε!».

Παρουσία του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα και αρκετού κόσμου η Τ.Ε του ΚΚΕ Φθιώτιδας τίμησε το απόγευμα της Πέμπτης στην Πλατεία Λαού στην Λαμία , στο Άγαλμα του Πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη την απελευθέρωση της πόλης από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής .Στην εκδήλωση Κεντρικός Ομιλητής ήταν το Μέλος της Γραμματείας του ΚΚΕ Κώστας Μπάτσικας ενώ χαιρετισμό απεύθυναν ο Δημήτρης Αλεξόπουλος Γραμματέας της ΚΝΕ Φθιώτιδας και ο Πρόεδρος του παραρτήματος ΠΕΑΕΑ/ΔΣΕ Χρήστος Φυσέκης. Συνέχεια ανάγνωσης “Λαμία: Τίμησαν τον ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη στην επέτειο της Απελευθέρωσης της πόλης”

Πώς χαράχτηκαν τα σύνορα στη Μακεδονία


makedonia
Λέανδρος Μπόλαρης
Στις 14 Σεπτέμβρη του 1918 εκατοντάδες γαλλικά πυροβόλα άνοιξαν πυρ στις οχυρωμένες θέσεις των Κεντρικών Δυνάμεων. Η «προπαρασκευή πυροβολικού” συνεχίστηκε ολόκληρη τη μέρα, κάτι συνηθισμένο στις μεγάλες επιθέσεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μόνο που αυτή η επίθεση δεν έγινε στις πεδιάδες της βορειοανατολικής Γαλλίας ή του Βελγίου, αλλά σε μια τοποθεσία στα σημερινά σύνορα της Ελλάδας με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, και ο αντίπαλος στρατός ήταν ο βουλγαρικός.

Η «Μάχη του Ντόμπρο Πόλε», από την τοποθεσία που διεξάχθηκε, τέλειωσε με νίκη των γαλλο-σερβικών δυνάμεων στις 18 Σεπτέμβρη. Ελληνικές μονάδες έπαιξαν βοηθητικό ρόλο σε παράπλευρες επιθέσεις λίγο πιο μακριά, στη Δοϊράνη. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν η κατάρρευση του βουλγάρικου στρατού, με ένα κύμα επαναστατικών ανταρσιών που ταρακούνησαν το καθεστώς.

Η μάχη έκρινε, επίσης, και την τύχη της ευρύτερης Μακεδονίας για τις επόμενες δεκαετίες. Το βουλγαρικό κράτος επέλεξε την πλευρά που έχασε στον ιμπεριαλιστικό Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σερβικό και το ελληνικό, επέλεξαν την πλευρά των νικητών. Κομμάτι της λείας τους ήταν το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας.

Αναμέτρηση

Η αναμέτρηση είχε ξεκινήσει από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία έμπαινε σε μια περίοδο κρίσης. Οι επεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων και οι φιλοδοξίες των ντόπιων αρχουσών τάξεων δημιούργησαν ένα εκρηκτικό, ασταθές μείγμα, που οδήγησε στους δυο Βαλκανικούς Πολέμους, το 1912 και 1913. Στον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο οι στρατοί της Βουλγαρίας, της Σερβίας (και του Μαυροβουνίου) και της Ελλάδας βγήκαν νικητές στην αναμέτρησή τους με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.  Συνέχεια ανάγνωσης “Πώς χαράχτηκαν τα σύνορα στη Μακεδονία”