Το δώρο τ’ Αη Βασίλη  


aris

― Έννοια σου μπάρμπα, του είπε ο Άρης τότε, κι αυτά τα παιχνίδια που σου μείνανε δώστα σε μένα να τα μοιράσω στα λεβεντόπαιδα τ’ Αετόπουλά μας. Και του χρόνου σου υπόσχομαι νάχει ξεκαθαρίσει ο δρόμος απ’ τους Γερμανούς και τους προδότες και νάρθεις μ’ όλα σου τα δώρα στην πατρίδα μας.

Το δώρο τ’ Αη Βασίλη», λαϊκό παραμύθι της ΕΠΟΝ, κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 1943 σε δακτυλογραφημένο μονόφυλλο που υπογράφει το Τμήμα Μόρφωσης και Διαφώτισης του Συμβουλίου Περιοχής Στερεάς Ελλάδας της Οργάνωσης (από τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας – ΑΣΚΙ). Ένα σύντομο παραμύθι, που γέννησε η μπαρουτοκαπνισμένη αντάρτισσα μούσα του λαϊκού στρατού, απ’ αυτά που λένε οι μεγάλοι στα παιδιά.Τα Αετόπουλα, μικρά παιδιά στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, δεν μεγάλωσαν βέβαια με παραμύθια. Συνέχεια ανάγνωσης “Το δώρο τ’ Αη Βασίλη  “

Χριστούγεννα στο Πάρκο του Λαού


Χριστούγεννα στο Πάρκο του Λαού

Η Θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Ο Συνταγματάρχης Γαβρής είναι αριστερός ψάλτης :
«Αινείτε αυτόν εν ήχω σάλπιγγος, αινείτε αυτόν εν ψαλτηρίω και κιθάρα.»
Κατά διαστήματα πηγαίνει στα μανουάλια, μαζεύει τα καμμένα κεριά.
Μόλις σχολάζει η Λειτουργία θέλουμε να αγοράσουμε γύρο με πίτα στην κεντρική πλατεία. Τα οβελιστήρια είναι άδεια, τα τραπέζια στοιβαγμένα μπροστά στις εισόδους και πάνω τους ριγμένες άτακτα πολλές καρέκλες. Συνέχεια ανάγνωσης “Χριστούγεννα στο Πάρκο του Λαού”

«Θέλω να δίνω φως από τη φλόγα μου, κι ας είμαι ένα ταπεινό λυχνάρι…»  


Δυο υπέροχα ποιήματα – τραγούδια του Γ. Δροσίνη, μελοποιημένα από τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μιχάλη Κουμπιό.

Ο ποιητής και πεζογράφος Γεώργιος Δροσίνης υπήρξε ένας ακούραστος πνευματικός εργάτης, με μεγάλη προσφορά στα Γράμματα αλλά και στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής γλώσσας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 9 του Δεκέμβρη 1859 και έφυγε από τη ζωή στις 3 του Γενάρη 1951.
Σπούδασε Νομική, Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ιστορία Καλών Τεχνών.
Συνέχεια ανάγνωσης “«Θέλω να δίνω φως από τη φλόγα μου, κι ας είμαι ένα ταπεινό λυχνάρι…»  “

Παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα Θεόδωρου Μ. Γιαννακού “Ο ΚΑΛΥΒΟΔΑΣΚΑΛΟΣ”


1

Φωτογραφία από τη χθεσινή εκδήλωση- βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα Θεόδωρου Μ. Γιαννακού  “Ο ΚΑΛΥΒΟΔΑΣΚΑΛΟΣ” που διοργάνωσε ο σύνδεσμος Σαρακατσαναίων Ν. Φθιώτιδας “ο Κατσαντώνης”.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Χρόνια και ζαμάνια περιπλανιόνταν στα βουνά και τους κάμπους της πατρίδας μας και των Βαλκανίων οι νομάδες Σαρακατσιαναίοι. Από τον Μοριά ως τον Αίνο και τη Μικρασία. Χαρά τους ήταν τα βουνά. Κι αυτά τους καρτερούσαν. Ίσκιωναν τα βουνά, μέρευαν. Ολάκερη Ρωμιοσύνη ζούσε κι ανάσαινε ψηλά στα κορφοβούνια.

 

«Ποιος είναι κείνος ο λαός» – Του Κώστα Βάρναλη


Κώστας Βάρναλης

Ένα όχι και τόσο γνωστό ποίημα του μεγάλου ποιητή Κώστα Βάρναλη υπενθύμισε στο alfavita.gr το Π.Α.ΜΕ Αρκαδίας, ενόψει του εορτασμού της 28ης Οκτώβρη 1940.
Το ποίημα παρέμεινε αδημοσίευτο και βρέθηκε άτιτλο στο αρχείο του δημιουργού του από τον Ηρακλή Κακαβάνη, ο οποίος το συμπεριέλαβε σε σχετικό με τον ποιητή βιβλίο του.

Είναι εμπνευσμένο από κείνες τις μέρες, ενώ μεταγενέστερα τιτλοφορήθηκε «Το ΟΧΙ του λαού».

Ποιος είναι κείνος ο λαός, που λέει στους ξένους «όχι»​
και που κρατάει κατάκορφα της λεφτεριάς τη λόχη​
κι όντας οι λίγοι αφέντες του, που τον διαφεντεύγουν​
τον παρατάν μεσοστρατίς και ασκώνονται και φεύγουν;

Ποιος είναι κείνος ο λαός, που στάθηκε λιοντάρι,​
όντας του πέσανε μαζί δυο κολοσσοί κουρσάροι​
κι από τα ξένα οι αφέντες του, αντί να τον βοηθήσουν,​
τα φκιάνανε με τον Οχτρό για να ξαναγυρίσουν.

Ποιος είναι κείνος ο λαός, που πάντα προδομένος​
πολέμαγεν αβόηθητος, ξυπόλυτος, δεμένος​
και θάμπωνε τον ουρανό, τη γη και τα πελάη​
κι ο πιο μεγάλος φάνταζε μικρός σ’ αφτόνε πλάι;

Ποιος είναι κείνος ο λαός, που με καρδιά τσελίκι​
πολέμαγε για λεφτεριά και πέθαινε για νίκη​
μα τούχωναν μπαμπέσικα, τη μαχαιριά στην πλάτη​
του ξένου η αρπάχτρα κάκητα, του ντόπιου η δόλια απάτη;

Όλ’ οι λαοί κι όλοι μικροί μεγάλοι κάθε τόπου​
που αγωνιστήκανε να σώσουν την τιμή τ’ ανθρώπου​
μα πιότερο ο ελληνικός, ο πρώτος μες τους πρώτους​
πρώτος μέσα στους νικητές και μες τους αλυτρώτους..

alfavita.gr

Διαβάστε περισσότερα: http://www.gkordis.com/2017/10/blog-post_37.html

Ο ΜΥΛΟΣ*


Κώστας Αλεξόπουλος

Κώστας Αλεξόπουλος

Ο νερόμυλος ήταν χτισμένος στην ανατολική όχθη. Ένα σπίτι με δυό πατώματα. Στο πάνω πάτωμα έμενε η οικογένεια του μυλωνά. Στο κάτω ήταν οι μηχανές του μύλου. Θα είχε ενάμισυ αιώνα ζωής. Τα θεόρατα πλατάνια δεν άφηναν να περάσει ούτε αχτίδα ήλιου. Πάντα είχε συντροφιά το βουητό του νερού και τα πουλιά που έφτιαχναν τις φωλιές τους στα κεραμίδια του. Όλα αυτά τα χρόνια είχε δοκιμάσει την ορμή των στοιχείων της φύσης και την ορμή των ανθρώπων που έκαναν πόλεμο. Ο μύλος είχε ζήσει τις χαρές και τις λύπες των ανθρώπων. Μεγάλωσαν κάμποσες γενιές κάτω από τη στέγη του. Περπάτησαν πολλά ποδάρια στο πλακόστρωτο της αυλής του.
Συνέχεια ανάγνωσης “Ο ΜΥΛΟΣ*”

ΧΡΟΝΙΑΡΑ ΜΕΡΑ


Κώστας Αλεξόπουλος

Τα σχολεία είχαν σταματήσει τα μαθήματα για τις γιορτές του τέλους της χρονιάς. Οι μαθητές ξέφυγαν από την ρουτίνα και την μονοτονία της καθημερινής ζωής. Οι μικρότεροι με τις σφεντόνες στα χέρια κυνηγούσαν πουλιά. Οι μεγαλύτεροι, όσοι πήγαιναν στο Γυμνάσιο, διάβαζαν εξωσχολικά βιβλία ή έπαιζαν μπάλα στην πλατεία.

Ο Γρηγόρης ξύπνησε από χαρούμενες παιδικές φωνές που τραγουδούσαν : Συνέχεια ανάγνωσης “ΧΡΟΝΙΑΡΑ ΜΕΡΑ”