Εκεί που όλα έμοιαζαν με το τέλος του κόσμου…



pirkagia

Της Σοφίας Μυγδαλάκη

Πόσο χρειάστηκε μια φωτιά, για να σαρώσει στο διάβα της, μετά από όλα τα υπάρχοντα και τόσες ζωές… Πόσο χρειάστηκε για να κλείσουν στη στιγμή, όλοι οι δρόμοι της ζωής και να επιβεβαιώσει το χάραμα, τον θάνατο… Πόσο χρειάστηκε για να γίνουν στεριά και θάλασσα, ένας τάφος; Μόνο μια νύχτα! Τότε που όλα ήταν ενάντια και πάνω απ΄ όλα ο χρόνος, που με τον πιο σκληρό τρόπο κι εκείνος γρήγορα τέλειωνε… Εστία εδώ, εστία εκεί και η μια κόλαση δίπλα στην άλλη…
Κι ο ένας όλεθρος δίπλα στον άλλο… Κι όλα να μοιάζουνε σαν την πύρινη Κόλαση του Δάντη, εκεί που όλοι ήταν καταδικασμένοι να τρέχουν κάτω από μια φωτιά πύρινη, χωρίς να σταματήσουν ποτέ, δίνοντας μάχη για να βρουν έναν δρόμο, με μόνη διέξοδο τη θάλασσα… Κάνοντας την αγωνία να κορυφώνεται και την καρδιά έτοιμη να σπάσει, παρακαλώντας για ένα αίσιο τέλος… Κρατώντας όμως σε μία άκρη, μαζί με την άσβεστη φωτιά, άσβεστη κι εκείνη τη μικρή ελπίδα, για μία στάλα βροχής… Και με κάθε στάλα που έβλεπες -όχι εκεί που έπρεπε- να έρχεται, να νιώθεις τα χείλη σου από μόνα τους πια να ψιθυρίζουν, παρακαλώντας τον Θεό, εκεί αμέσως να την έστελνε… Εκεί που όλα έμοιαζαν με το τέλος του κόσμου, εκεί που ακόμη και η βροχή ήταν πύρινη…

πηγή

Διαβάστε περισσότερα: http://www.gkordis.com/2018/07/blog-post_39.html#ixzz5MA6A0Qql