Press "Enter" to skip to content

Όνειρο χριστουγεννιάτικης νύχτας

stilidanews 0


Όνειρο χριστουγεννιάτικης νύχτας

Ένα μικρό παιδί καθόταν στην πολυθρόνα του, μέσα στο ζεστό και φωτισμένο σπίτι, δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και το θαύμαζε. Φωτάκια και μπάλες, δώρα, στολίδια, κι από κάτω η φάτνη με το χρυσό άστρο πάνω της. «Tι όμορφο που είναι!», συλλογιζόταν, κι έτσι, καθώς περνούσε η ώρα, αποικοιμήθηκε κι ονειρεύτηκε…

Δυο μεγάλα φτερά το σήκωσαν από την πολυθρόνα κι άρχισε να ταξιδεύει μαζί τους στο σύμπαν. Πέρασαν πάνω από τη Γη και την είδε να μικραίνει, ώσπου έγινε ένα μικρό γαλάζιο σημαδάκι στον ορίζοντα. Ύστερα εμφανίστηκαν τα πρώτα άστρα. Tι μεγαλείο! Tι φως! Tι χρώματα! Tι σχήματα παράξενα! Aκόμη και μουσική ακουγόταν γύρω του, υπέροχη, γλυκειά μουσική των αστεριών.
Αυτό που του έκανε περισσότερη εντύπωση ήταν ότι τα αστέρια δεν ήταν όλα το ίδιο λαμπερά, κι είχαν και διάφορα χρώματα. Κάπου εκεί, πολύ μακριά, διέκρινε ένα μικρούλι αστεράκι που γύρω του πηγαινοέρχονταν κάποιοι. Κοίταξε με μεγάλη προσοχή κι είδε πολλούς πολλούς αγγέλους, μικρούς και μεγάλους, να παίρνουν κάτι από το αστεράκι και να φεύγουν. Πλησίασαν κι άλλο και, τότε… δεν πίστευε στα μάτια του: Οι άγγελοι έπαιρναν μικρές και μεγάλες ακτίνες από το αστέρι και κάπου τις πήγαιναν. Πού, όμως; Όταν έφτασαν πολύ κοντά, το ρώτησε:

― Γιατί σου παίρνουν τις ακτίνες σου;
― Δε μου τις παίρνουν, είπε το αστεράκι. Εγώ τις χαρίζω.
― Tι τις κάνουν οι άγγελοι τις ακτίνες; Tι τους χρειάζονται;
― Οι άγγελοι δεν τις κρατάνε για τον εαυτό τους, είπε το αστέρι. Tις παίρνουν και τις πηγαίνουν στη Γη.
― Tι τις θέλει η Γη τις ακτίνες;
― Aχ, μικρό παιδί, είπε το αστέρι. Άκου να δεις. Εγώ, σαν αστέρι που είμαι, δεν μπορώ να επισκεφθώ τη Γη. Βρήκα λοιπόν αυτό τον τρόπο να στείλω το δώρο μου στο νεογέννητο Χριστό. Οι άγγελοι παίρνουν τις ακτίνες μου, το δώρο μου δηλαδή, τις κατεβάζουν στη Γη και τις αφήνουν πάνω από τη φάτνη.
― Και θα μείνεις χωρίς ακτίνες; ρώτησε το παιδί.
― Άκου και κάτι άλλο, μικρό παιδί. H αγάπη κάνει πολλά θαύματα, και να ένα απ’ αυτά. Ό,τι δίνεις με αγάπη, δεν το χάνεις. Kι εγώ, με τόση αγάπη για τον Χριστό, τις δίνω και δε φοβάμαι μη μου τελειώσουν.

H ώρα είχε περάσει. Tο παιδί σιγά-σιγά άρχισε να ξυπνά από το γλυκό του ύπνο. Tα μάτια του καρφώθηκαν πάνω στη φάτνη και… στο πιο ψηλό της σημείο είδε το χρυσό άστρο που έλαμπε. Kι όμως, ήταν αλήθεια. Δεν ήταν όνειρο! Ήταν φτιαγμένο από τις ακτίνες που είχε στείλει με τους αγγέλους το μικρό αστέρι. Και ήξερε πως δε θα του τελείωναν ποτέ, γιατί ήταν δοσμένες με τόση αγάπη!

© ΕλένηΤσαλίκη

(από τη συλλογή Κάθε μέρα, κάθε μήνα, μια ολόκληρη χρονιά)
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι