Περί μασκών στα σχολεία

Περί μασκών στα σχολεία

Παρουσιάζουμε σχόλιο από ανάρτηση στο fb του καθηγητή του Πανεπιστημίου Αιγαίου Θανάση Αλεξίου για το ζήτημα των μασκών στα σχολεία: “Και εκεί που πάνε να τεθούν τα ουσιαστικά ζητήματα για το άνοιγμα των σχολείων (προσλήψεις εκπαιδευτικών, περισσότερες τάξεις και σχολικά κτήρια κ.λπ.) ξεσπάει ο “πόλεμος της μάσκας”.

Το πρόβλημα πλέον δεν είναι η άρνηση της Κυβέρνησης να κάνει τα αυτονόητα για το άνοιγμα των σχολείων αλλά οι “σταυροφόροι” που εναντιώνονται στη μάσκα.
Από την άλλη ετερόκλητες ομάδες που επικαλούνται τον ορθό λόγο και την επιστήμη, ως ζηλωτές, βάλλουν κατά των νέων σταυροφόρων, καλώντας μας να συμμετάσχουμε σε ένα αγώνα για τη σωτηρία του ορθού λόγου.

Έτσι όμως ο ορθός λόγος γίνεται, για να χρησιμοποιήσω μια προσφιλή έκφραση της Σχολής της Φρανκφούρτης, “εργαλειακός”, δηλαδή ιδεολογικός, πόσο μάλλον όταν η άκριτη αποδοχή μιας μορφής ορθολογικότητας (βλ. βιοϊατρικό μοντέλο) περιορίζει την υγεία, -εκτός από τις παλινωδίες των ειδικών για τη μάσκα και τόσα άλλα-, στην απουσία ασθενείας.

Από εδώ και η ιατρικοποίηση ενός προβλήματος δημόσιας υγείας, όπως είναι η επιδημία Covid-19. Αν το άδειασμα των σύγχρονων κοινωνιών από μεταφυσικές αξίες (εκκοσμίκευση), διαμορφώνει την ανάγκη για νέα υπερβατικά περιεχόμενα, για νέες ταυτότητες, μεταθέτοντας πάλι τη “λύτρωση” στους ουρανούς, η αντιπαράθεση για τη μάσκα, τα εμβόλια κ.λπ. διαμορφώνει το κοινωνικό πλαίσιο για την ανάδυση “κινημάτων” με σαφώς (αν)ορθολογικό πρόσημο.

Κοινός ιδεολογικός παρονομαστής και μεθοδολογική αρχή και των δύο κινηματικών πρακτικών είναι το άτομο και η ατομική ευθύνη. Στη μια περίπτωση η απόρριψη της μάσκας, στην άλλη, η επιβολή της μάσκας.

Ωστόσο τα συστήματα δημόσιας υγείας γίνονται αποτελεσματικά στο βαθμό που μπορούν να συνδέσουν μεθοδολογικά τις κοινωνικές ανισότητες που έχουν δομικό (ταξικό) πρόσημο με ένα σύστημα δίκαιης κατανομής πόρων (κοινωνικές υποδομές, κοινωνικός εξοπλισμός κ.λπ.).

Με αυτή την έννοια ο “πόλεμος της μάσκας” αποπροσανατολίζει από το πρόβλημα.”