70 χρόνια από την δολοφονία του κομμουνιστή ήρωα Νίκου Μπελογιάννη


70 χρόνια από την δολοφονία του κομμουνιστή ήρωα Νίκου Μπελογιάννη

«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας».

(Aπό την απολογία του Νίκου Μπελογιάννη στην δεύτερη δίκη, Φλεβάρης 1952).

Συμπληρώνονται σήμερα 70 χρόνια από το ξημέρωμα της Κυριακής 30 Μάρτη του 1952, όταν η καρδιά του Νίκου Μπελογιάννη, του ηρωικού στελέχους του ΚΚΕ, έπαψε να χτυπά ματωμένη από τα βόλια του εκτελεστικού αποσπάσματο.

Ηταν 3 μετά τα μεσάνυχτα, όταν έφτασε ο δεσμοφύλακας στο κελί. Δίπλα του ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλης. Ανακοινώνουν την απόφαση για την εκτέλεση. Στις 3.20 η φάλαγγα βγαίνει από την πύλη των φυλακών της Καλλιθέας, με κατεύθυνση προς το «συνήθη τόπο των εκτελέσεων», στου Γουδή.

Στις 4.12, κάτω από τα φώτα των προβολέων των στρατιωτικών οχημάτων, μια ομοβροντία κόβει το νήμα της ζωής του μόλις 37χρονου τότε Νίκου Μπελογιάννη, που πέφτει μαζί με τους συγκρατούμενούς του Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση.

Από τις εφημερίδες της εποχής έγινε γνωστό πως μπρος στο εκτελεστικό απόσπασμα αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια και ύψωσε τη φωνή του ζητωκραυγάζοντας για το ΚΚΕ.

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε το 1915 στην Αμαλιάδα από αγρότες γονείς. Στα 17 του χρόνια, τελειόφοιτος Γυμνασίου, έγινε μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας. Σαν φοιτητής Νομικής πρωτοστάτησε στους φοιτητικούς αγώνες της εποχής. Λίγο πριν την κήρυξη της δικτατορίας του Μεταξά έγινε μέλος του ΚΚΕ. Δούλεψε σε οργανώσεις της Πελοποννήσου οργανώνοντας την πάλη κατά της μεταξικής δικτατορίας. Για τη δράση του εξορίστηκε και φυλακίστηκε. Από την Αίγινα στην Ακροναυπλία ως την εισβολή των Γερμανών και κατόπιν, παραδομένος όπως τόσοι και τόσοι αγωνιστές στους κατακτητές, “γνώρισε” τις φυλακές της Κατούνας, της Βόνιτσας και της Κέρκυρας.

Το 1943, μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών, ο Μπελογιάννης δραπέτευσε και κατέφυγε στην Πάτρα, όπου πήρε αμέσως μέρος στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Στις σκληρές μάχες της Πελοποννήσου ο Μπελογιάννης ήταν καπετάνιος της Μεραρχίας Πελοποννήσου του ΕΛΑΣ. Μετά την υποχώρηση των Γερμανών τέθηκε επικεφαλής της διαφώτισης και μέλος του Γραφείου Περιοχής του Κόμματος στην Πελοπόννησο.

Οταν οι Αγγλοαμερικάνοι και οι ντόπιοι εντολοδόχοι τους έσπρωξαν τα πράγματα στη σύγκρουση, ο Ν. Μπελογιάννης βρέθηκε στο βουνό σαν πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, όπου αναδείχτηκε σε σκληροτράχηλο μαχητή και εμπνευσμένο ηγέτη. Η Μεραρχία του κατάφερνε πάντα να ανταποκρίνεται στις πιο δύσκολες αποστολές. Σε μια από αυτές ο Μπελογιάννης τραυματίστηκε σοβαρά, όμως πάντα κατάφερνε να δίνει κουράγιο στους συμμαχητές του με το παράδειγμά του.

Ο Μπελογιάννης, άξιο τέκνο, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, ήρθε με κομματική αποστολή στην Ελλάδα, μετά την ήττα του ΔΣΕ, για την ανασυγκρότηση των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων του ΚΚΕ. Ακολούθησε η σύλληψή του, τα βασανιστήρια, η παλικαρίσια στάση του, οι δίκες και οι καταδίκες σε θάνατο, παρά το τεράστιο κύμα συμπαράστασης που αναπτύχθηκε σε όλο τον κόσμο.

Ο Νίκος Μπελογιάννης έζησε, έδρασε και εκτελέστηκε όντας μέλος του ΚΚΕ. Με αυτή την ιδιότητα γαλουχήθηκε, άντεξε, θυσιάστηκε. Ζει και θα συνεχίσει να ζει ‑σ’ όλους τους καιρούς, σ’ όλους τους τόπους, με τους ανθρώπους που χτίζουν έναν κόσμο σοσιαλιστικό – γιατί το κίνημα που τον έθρεψε και τον διαπαιδαγώγησε ζει και αναπτύσσεται. Μέσα σ΄ αυτό το κίνημα, σ’ αυτό το Κόμμα, το ΚΚΕ, έμαθαν όλοι “οι Μπελογιάννηδες να παλεύουν χωρίς ύπνο και ξεκούραση, για να φτιάξουν έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”.

Ο ηρωισμός του, το παράδειγμά του, σε περίοδο υποχώρησης του εργατικού – λαϊκού κινήματος, δείχνει πως ανοίγει ο δρόμος, πως κρατιέται η φλόγα αναμμένη και στις πιο δύσκολες περιόδους, εκεί που όλα φαίνονται ακίνητα.

atexnos.gr

 

Ένα σπάνιο τραγούδι, ελληνική μελοποίηση του ποιήματος του Αλβανού Μωϋσή Ζαλόσνια, αφιερωμένο στο Νίκο Μπελογιάννη.

Η εκτέλεση από την ΠΠΣΠ (Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη), παράταξη του ΚΚΕ(μ-λ) στα πανεπιστήμια, εν έτει 1977.

Στίχοι:

Μαύρο μαντάτο και πικρό την Αλβανία γέμισε και λέει: Τον Μπελογίαννη ξάπλωσαν νεκρό, κι ήτανε σαν να χάσαμε δικό, σαν τον Κεμάλ η καρδιά τον κλαίει.

Σύμβολο λευτεριάς, αγνό στεφάνι το αίμα σου που εχύθη Μπελογιάννη.

Μιλάει ο Εμβέρ στο Κόμμα μας μπροστά… Ενός λεπτού σιγή στο σύντροφό μας. Τον πόνο μας με λόγια αδερφικά να πούμε στα συντρόφια τα πιστά στο κόμμα της Ελλάδας τ’ αδερφό μας.

Του Τσώρτσιλ, του Τρούμαν τα σκυλιά, οι άτιμοι προδότες της Αθήνας τον σκότωσαν στη νύχτα τη βαθιά. Μα η Ελλάδα το παιδί της το τιμά η ματωμένη Ελλάδα η αδερφή μας.

Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς. Το αίμα τους, ποτάμι φουσκωμένο, ποιος της ζωής θα πνίξει τους χυμούς μεσ’ στης Ελλάδας ζούνε τους βωμούς οι ήρωες – στεφάνι δοξασμένο.

[Ο Κεμάλ που αναφέρεται στον 5ο στίχο είναι ο Qemal Stafa (Κεμάλ Στάφα) αγωνιστής της αντίστασης ενάντια στον ιταλό κατακτητή. Εξέχον μέλος του Κ.Κ. Αλβανίας ο οποίος σκοτώθηκε στις 5 Μαΐου 1942 στα Τίρανα και τον καιρό εκείνο ήταν επικεφαλής της Νεολαίας του Κ.Κ. Αλβανίας.]

Ήταν η εποχή που η ΠΠΣΠ είχε ιδεολογική συγγένεια με το καθεστώς της Αλβανίας, του Εμβέρ Χότζα και του Αλία, τέτοια συγγένεια που αργότερα έγινε ”δε σε ξέρω, δε με ξέρεις”.

ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ – Το αναπηρικό κίνημα & οι αγώνες του στην Κατοχή


ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ - Το αναπηρικό κίνημα & οι αγώνες του στην Κατοχή

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ

 

Για το αναπηρικό κίνημα 1940-’44 και τους αγώνες του

Η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ τιμά το αναπηρικό κίνημα 1940-’44 που έγραψε λαμπρές σελίδες στη λαϊκο-απελευθερωτική πάλη του λαού μας μέσα από το ΕΑΜικό κίνημα. 80 χρόνια από τις πρώτες Αντιστασιακές εκδηλώσεις – διαδηλώσεις των αναπήρων πολέμου 1940-’41, το Γενάρη 1942 κατά των ναζί κατακτητών.

Η πρώτη αντιστασιακή διαδήλωση της Κατοχής έγινε από τους αναπήρους πολέμου 1940-’41, το Γενάρη του 1942. Διεκδικούσαν βελτίωση της κατάστασης στα νοσοκομεία και της διαβίωσής τους, τόσο σε τρόφιμα όσο και σε νοσηλεία. Στο υπουργείο έδωσαν υπόμνημα με τα αιτήματά τους στον στρατηγό Μπάκο, αλλά αρνήθηκε να τα δεχτεί, ως υπερβολικά.  Συνέχεια ανάγνωσης “ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ – Το αναπηρικό κίνημα & οι αγώνες του στην Κατοχή”

ΜΝΗΜΗ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΥ – 25-26 Νοεμβρίου 1942


ΜΝΗΜΗ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΥ - 25-26 Νοεμβρίου 1942

ΜΝΗΜΗ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΥ
25-26 Νοεμβρίου 1942

Ψηλά στην Οίτη,
στις πηγές τ’ αρχαίου Δύρα ποταμού,
μικρού αδελφού του Σπερχειού,
καθώς ζυγώνει ο Δεκέμβρης
το χιόνι, πρώιμο, πέφτει πυκνό∙
και παρακάτω,
εκεί που το νερό τ’ αρχαίου ποταμού
κατά τον Σπερχειό «κυλά γοργά»,
πέφτει ψιλόβροχο
κι είναι το κρύο αφόρητο,
σαν την αβάσταχτη σκλαβιά.

Στη γέφυρα του ποταμού,
σ’ αυτήν που τρένα διάβαιναν ελληνικά
αλλοτινών ειρηνικών καιρών,
δεκάδες πια διαβαίνουν κάθε μέρα
τρένα των μισητών κατακτητών,
μ’ όπλα θανάτου φορτωμένα!…

Η γέφυρα ψηλή, επιβλητική!
Γύρω παντού σκοτάδι και σιωπή…
Μόνο του Γοργοπόταμου
ακούγετ’ η βοή,
υπόκωφη, αναβράζουσα οργή
ενός λαού,
που δεν αντέχει τη σκλαβιά,
ενός λαού που προσδοκά,
εδώ, στη Φθία, κοντά στην Αλαμάνα,
απόψε να γενεί
ακόμα ένα θάμα!

Κοιμούνται αγρίμια και πουλιά,
μα μέσα στο σκοτάδι,
κατάμαυρο όπως του Άδη,
δεκάδες οι οχτροί που ξαγρυπνούν,
οι «κέρβεροι»,
που, πάνοπλοι τη γέφυρα φρουρούν.

Το θάμα ωστόσο θα συμβεί!

Πολύ πριν να χαράξει η νέα μέρα,
μια δράκα σύντροφοι του Άρη και του Ζέρβα,
του Λεωνίδα και του Διάκου όλοι τους βλαστάρια,
θα σπείρουν γύρω τους οχτρών κουφάρια
και με μια έκρηξη τρομακτική,
που σ’ όλη την Ευρώπη θ’ ακουστεί,
η γέφυρα θα γκρεμιστεί!

Τα τρένα των οχτρών τα φονικά
θ’ αργήσουν πια περνώντας από δω
θάνατο να σκορπίσουν∙
οι σκλαβωμένοι της Ευρώπης οι λαοί
θ’ αναθαρρήσουν∙
κι ο Γοργοπόταμος,
για τον δικό μας τον λαό,
θα γίνει σύμβολο Αντίστασης λαμπρό!

Θ@νος Μπλ. (Στυλίδα 7.8.2021)

Υ.Γ.: Γραμμένο για την ετήσια έκδοση του Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών και Συγγραφέων “Φθιωτικός Λόγος”, που φέτος θα κυκλοφορήσει ως αφιέρωμα στην ανατίναξη της εικονιζόμενης γέφυρας κατά την Κατοχή από την Εθνική Αντίσταση.
 

Φόρος τιμής στους αγωνιστές της Αντίστασης από αντιφασίστες οπαδούς της ΑΕΚ


Φόρος τιμής στους αγωνιστές της Αντίστασης από αντιφασίστες οπαδούς της ΑΕΚ

Φόρο τιμής στους αγωνιστές της Αντίστασης απότισαν αντιφασίστες οπαδοί της ΑΕΚ οι οποίοι βρέθηκαν στο Μνημείο Εθνικής Αντίστασης στη Νέα Αρτάκη Εύβοιας.

Σε ανάρτησή τους στην σελίδα τους στο Facebook, οι οπαδοί της Ένωσης έγραψαν:

«Πριν την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού από τους ΜΑΓΚΕΣ περάσαμε να αποτίουμε φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης στους αγωνιστές της Αντίστασης. Το γλυπτό φιλοτέχνησε ο ζωγράφος, γλύπτης, μακετίστας και γραφίστας Θωμάς Μώλος, ένας αυτοδίδακτος δημιουργός, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και ο ίδιος, με ενεργό συμμετοχή στο ΕΑΜ, ο οποίος πέρασε από τα κρατητήρια και την απομόνωση από τους Γερμανούς, για να ακολουθήσει το 1946 ο δρόμος για τις φυλακές Αβέρωφ, τις φυλακές της Κεφαλονιάς και η πεντάχρονη εξορία του στη Λήμνο και τη Μακρόνησο.

Ο ίδιος έχει κάνει επίσης και τα γλυπτά για τα Μνημεία Εθνικής Αντίστασης στη Νέα Αρτάκη Εύβοιας, στα Μέγαρα Αττικής, στην Κλειτορία Καλαβρύτων, αλλά και στο Σπίτι του Αγωνιστή στον Υμηττό. Οι αδελφοί Γρηγόρη είχαν βοηθήσει για την απόκτηση της μαρμάρινης βάσης και ο Ξενοφώντας Κοντοπρίας είχε αναλάβει τη μεταφορά και το στήσιμο μαζί με άλλους συγχωριανούς του του μνημείου».

 atexnos.gr

Επέτειος ίδρυσης ΕΠΟΝ 1943 – 2021

Ό
Επέτειος ίδρυσης ΕΠΟΝ 1943 – 2021
Επέτειος ίδρυσης ΕΠΟΝ 1943 – 2021
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΛΑΜΙΑΣ

 

Β΄ Παγκόσμιος Ιμπεριαλιστικός Πόλεμος – Τριπλή ναζιστική-φασιστική Κατοχή, 23 του Φλεβάρη 1943: Σε ένα μικρό σπίτι, στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3 στους Αμπελόκηπους, ιδρύθηκε η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων, η θρυλική ΕΠΟΝ, η μεγαλύτερη νεολαιίστικη οργάνωση της Ελλάδας.

Η ΕΠΟΝ ήταν ο ώριμος καρπός αγώνων και θυσιών. Εμπνευστής, βασικός φορέας και τροφοδότης της ήταν η Οργάνωση Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος(ΟΚΝΕ) Με πρωτοβουλία της, είχε προηγηθεί(5/2/1942) η ίδρυση του ΕΑΜ Νέων. Εκτός από την ΟΚΝΕ, συμμετείχαν η Φιλική Εταιρεία Νέων, η Σοσιαλιστική Επαναστατική Πρωτοπορία Ελλάδας και η Δημοκρατική Ένωση Νέων.

Συσπείρωσε στις γραμμές της 630.000 μέλη και τροφοδότησε τον ΕΛΑΣ με πάνω από 35.000 μαχητές. Κι αργότερα, μετά τη μάχη του Δεκέμβρη 1944, μεγάλο μέρος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας προερχόταν από ΕΠΟΝίτες, ΕΠΟΝίτισσες και Αετόπουλα της Κατοχής.

Ο Μιχάλης Λεάνης γράφει για τον Νίκο Γόδα, ο οποίος πριν από 70 χρόνια εκτελέστηκε στο νησάκι Λαζαρέτο της Κέρκυρας.

Την περασμένη Δευτέρα 19 Νοέμβρη συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Γόδα στο νησάκι Λαζαρέτο της Κέρκυρας.
Ο Νίκος Γόδας υπήρξε ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και εκτελέστηκε γιατί ήταν κομμουνιστής.

Ανήκει στην περήφανη τάξη των αθανάτων, των αλύγιστων της ταξικής πάλης, όλων αυτών που πλήρωσαν με το βαρύτερο τίμημα την πίστη τους στις ιδεολογικές πεποιθήσεις τους.

Όπως ο Ναπολέων Σουκατζίδης (πέρασαν χρόνια για να μάθει ο κόσμος την ηρωική του στάση η οποία έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Τελευταίο Σημείωμα»), ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Ηλίας Αργυριάδης, ο Νίκος Καλούμενος , ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Νίκος Πλουμπίδης, ο Νίκος Νικηφορίδης, ο Ρήγας Παραθυράς και τόσοι άλλοι. Συνέχεια ανάγνωσης “Ο Μιχάλης Λεάνης γράφει για τον Νίκο Γόδα, ο οποίος πριν από 70 χρόνια εκτελέστηκε στο νησάκι Λαζαρέτο της Κέρκυρας.”

Ο Νοέμβρης, το Πολυτεχνείο, η Εγκελεντ Τόριλ και η Κυρία Βέμπο..Ανάρτηση του Κωνσταντίνου Μπούρχα

Πριν 44 χρόνια, τέτοια μέρα, ξεψύχησε στα χέρια μου μια κοπέλα. Ακόμα έχω το αίμα της στην καρδιά μου. Μια μαρτυρία του ΚΩΣΤΑ ΒΟΣΤΑΝΖΟΓΛΟΥ από τις μέρες του Πολυτεχνείου το73!

Την λέγανε Εγκελεντ Τόριλ. Νορβηγίδα.Το όνομά της το έμαθα όταν απολύθηκα, γιατί τότε ήμουνα φαντάρος. Είχα άδεια από την μονάδα μου και η καλυτερη ιδέα που είχα τότε, ήταν να είμαι στο Πολυτεχνείο. Την πυροβόλησαν μπροστά στα σκαλιά του Αρχαιολογικού Μουσείου κι όχι στην πλατεία Αιγύπτου όπως γράφεται. Εκεί είχαμε μαζευτεί πολλοί μετά τα δακρυγόνα και τις πρώτες σφαίρες. Σηκώθηκε από τα σκαλιά, μπροστά μου και η σφαίρα την βρήκε κάτω ακριβώς από την αριστερή πλευρά του λαιμού και βγήκε από την πλάτη. Την κουβαλήσαμε στα χέρια μέχρι το Ακροπόλ Παλλάς. Συνέχεια ανάγνωσης “Ο Νοέμβρης, το Πολυτεχνείο, η Εγκελεντ Τόριλ και η Κυρία Βέμπο..Ανάρτηση του Κωνσταντίνου Μπούρχα”

ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ : Φτάνει πια η κοροϊδία με τις Γερμανικές επανορθώσεις


ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ

Φτάνει πια η κοροϊδία με τις γερμανικές επανορθώσεις.

Πολύ πρόσφατα επισκέφτηκε τη χώρα μας ο Γερμανός Πρόεδρος κ. Σταϊνμάγερ. Ανάμεσα στα άλλα εξέφρασε τη «συγνώμη» της γερμανικής πλευράς για τα εγκλήματα των Γερμανών ναζί κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα. Ωστόσο, προκλητικά και προσβλητικά, ξεκαθάρισε τη θέση του: Το ζήτημα των γερμανικών οφειλών «έχει κλείσει»(!) Ο δε Έλληνας Πρωθυπουργός απέφυγε ακόμα και να αναφέρει συγκεκριμένα για τις γερμανικές οφειλές…

Το γερμανικό κράτος αρνείται να ικανοποιήσει το διεθνώς αναγνωρισμένο δικαίωμα και αίτημα των Ελλήνων για τις γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συνεπώς η «συγνώμη» του κ. Προέδρου μόνο ως υποκρισία και εμπαιγμός μπορεί να εκληφθεί. Συνέχεια ανάγνωσης “ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ : Φτάνει πια η κοροϊδία με τις Γερμανικές επανορθώσεις”

«Έφυγε» στα 93 της χρόνια η ανταρτοΕΠΟΝίτισσα της Α. Φθιώτιδας Βασιλική Γραμματικού – Καδδά  

Βασιλική Γραμματικού – Καδδά,Έφυγε» ορθοστατούσα και ορθοβαδίζουσα με διαυγή σκέψη, όπως το επιθυμούσε, η αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης Βασιλική Γραμματικού – Καδδά, πλήρης ημερών, στα 93 της χρόνια, χθες Κυριακή 10 Δεκέμβρη.

H Βασιλική Γραμματικού – Καδδά γεννήθηκε το 1925 στις Ράχες Στυλίδας και καταγόταν από πολυμελή αγροτική οικογένεια.

Από μικρή δούλεψε στις βιοτεχνίες παστών ψαριών, στις ελιές, συμβάλλοντας στις ανάγκες της οικογένειας. Συνέχεια ανάγνωσης “«Έφυγε» στα 93 της χρόνια η ανταρτοΕΠΟΝίτισσα της Α. Φθιώτιδας Βασιλική Γραμματικού – Καδδά  “