Κοφινάς Γιώργος & Γιώργος Δ. Μπίμης- Κύκλος (VIDEO)


Η τέχνη είναι κάτι το πολύ συγκεκριμένο. Η τέχνη είναι η ίδια η ζωή. Και η αποστολή της είναι να εκφράσει τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Σας στέλνω το καινούργιο τραγούδι σε στίχους Γιώργου Δ, Μπίμη “Κύκλος (εγώ το λέω κύκλος τις ζωής) το ποίημα αποτυπώνει τη φιλοσοφία της ζωής. Ως απλός εραστής της τέχνης δηλώνω την αγωνία μου για το αποτέλεσμα αυτής μου της προσπάθειας.

“Το τραγούδι το αφιερώνω στην μητέρα μου που έκλεισε αισίως τα εκατό χρόνια της ζωής”!. Κοφινάς Γιώργος.
 

 

Κύκλος

Χαράζει πάλι ο ουρανός, ξυπνά καινούρια μέρα κι ο ήλιος, μέγας και τρανός, αστράφτει στον αιθέρα. Στο παραθύρι το ανοιχτό, μια αχνή σκιά διαβαίνει κι ότι σκεφτείς κι ότι κι αν πεις, μια γη μας περιμένει…

Δρόμοι ανοίγονται σωρό κι ο χρόνος κάνει στάση, μες στο γιορτάσι της χαράς, μια γη να μας σκεπάσει… Ο στεναγμός του έρωτα, μια ζέση φλογισμένη, καρδιά αγνή κι ευγενική, το χώμα σε προσμένει… …

Μη με ρωτάς για να σου πω, ποιος τον καιρό προφταίνει… Ότι στη νύχτα ονειρευτείς, κάποιο πρωί πεθαίνει,…

Ζωή λαθραία (Πρόσφυγας)


Ζωή λαθραία (Πρόσφυγας)
Ζωή λαθραία (Πρόσφυγας)
Ζωή λαθραία (Πρόσφυγας)
Ζωή λαθραία (Πρόσφυγας)


Μουσική: Κοφινάς Γιώργος

Στίχοι: Αντώνης Κασίτας
Ερμηνεία: Νίκος Τάγκας

Φωτογραφίες: Αντώνης Κασίτας

Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στο STUDIO DIVA από τον Βασίλη Μαντόγλου

Κιθάρα ηλεκτρική: Κοφινάς Γιώργος
Κιθάρα: Νίκος Τάγκας

Στίχοι:

Πήρα τη στράτα τη μεγάλη αυτού του κόσμου σ’ ένα δισάκι όλα τα όνειρα το βιός μου
Δεν έχω σπίτι ούτε τόπο ούτε πατρίδα αποδιωγμένος στη ζωή χωρίς πυξίδα.
Στέκω στα σύνορα μπροστά σε ένα φράχτη το συρματόπλεγμα του κόσμου όλ’ η στάχτη.

Όλα τα όνειρα για μια ζωή «λαθραία» «Λαθραίοι» άνθρωποι;;;

Για μια ζωή μοιραία… Πρόσφυγας τώρα πια βουλιάζω δίχως μοίρα στ’ αρχιπελάγους τα νερά και την αρμύρα ψυχές βουλιάζουνε και όνειρα στο κύμα και πάντα ο άνθρωπος μες στη ζωή το θύμα.

Το δρόμο που σε πάει στην εξορία τον ζωγραφίζει σ’ ένα χάρτη η ιστορία Μες στους αιώνες τριγυρίζω πρόσφυγας σε τοπίο γκρίζο.

Κι εγώ, ο γιος του μετανάστη εργάτη αναφωνώ ίδια ιστορία ίδια απάτη…
Παντού σαν σε στενεύει ο χώρος σ’ όλο τον κόσμο οδοιπόρος.

Μια μανιασμένη εξουσία πετά ζωές χωρίς αξία… σ’ έναν καιρό μαστουρωμένο μέσα σε κόσμο ρημαγμένο.