Αυτοί που δε γύρισαν – Οι (Σλαβο)Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου


Η Συμφωνία των Πρεσπών εγκρίθηκε.

Ίσως ήρθε η ώρα να λυθεί και μια μεγάλη ιστορική αδικία που μας βαραίνει εδώ και δεκάδες
χρόνια.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι»
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έγραψε αυτό το ποίημα το 1982. Στη συνέχεια το ενέταξε στο φιλμικό κείμενο της ταινίας «Το μετέωρο βήμα του πελαργού»). Συνέχεια ανάγνωσης “Αυτοί που δε γύρισαν – Οι (Σλαβο)Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου”

Οι Σλαβομακεδόνες του ΔΣΕ δεν πολέμησαν για να μπουν στο ΝΑΤΟ


slavomakedones

Επειδή πολλά ακούμε αυτές τις μέρες για “διεθνισμό”, “αυτοπροσδιορισμό” και “μάχη εναντίον των εθνικισμών”, ας θυμίσουμε κάτι απλό και αυτονόητο, που θάβεται κάτω από τόνους προπαγάνδας:

Η μάχη που έδωσαν οι ηρωϊκοί Σλαβομακεδόνες μαχητές του ΔΣΕ, ο σκοπός για τον οποίο θυσιάστηκε η δασκάλα Μίρκα Γκίνοβα (Ειρήνη Γκίνη), η πρώτη γυναίκα που εκτέλεσε το ελληνικό εμφυλιακό αστικό κράτος, δεν ήταν να υποταχθούν στο ΝΑΤΟ, που ματοκυλά τους λαούς της περιοχής και χαράζει τα σύνορα με το αίμα τους. Συνέχεια ανάγνωσης “Οι Σλαβομακεδόνες του ΔΣΕ δεν πολέμησαν για να μπουν στο ΝΑΤΟ”