Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει…Της Σοφίας Χουδαλάκη!


1

Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει…

Σοφία Χουδαλάκη

…οι σφαίρες δεν καταλήγουν στο διάστημα, αλλά μπορεί να πέσουν στο κεφάλι κάποιου χιλιόμετρα μακριά. Όποιος θέλει να το παίζει «άντρακλας», «βαρύς» και «επαναστάτης», όποιος θέλει στην πραγματικότητα να τιμήσει της βαθιές πολεμικές μας ρίζες, να κατέβει στον δρόμο αύριο. Να κατέβει στις πορείες της Πρωτομαγιάς, να τιμήσει τους νεκρούς που εκτέλεσαν οι σφαίρες των ναζί, Γερμανών και Ελλήνων, να υποστηρίξει τον αγώνα των ανθρώπων για αξιοπρεπή δουλειά, να υπερασπιστεί τη ζωή ολόκληρης της κοινωνίας. Συνέχεια ανάγνωσης “Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει…Της Σοφίας Χουδαλάκη!”

Ήταν τότε, το 1947 και το ’48, το ’49 ….της Σοφίας Χουδαλάκη


1

Έσπρωχνε η πιτσιρίκα τα παιδικά της δάχτυλα μέσα στην τρύπα του τοίχου, προσπαθώντας να στερεώσει το γαρίφαλο, λες και ήξερε ότι το αντίδοτο του θανάτου κρεμόταν από τις άκρες των λεπτών της χεριών. Έσπρωχνε με μανία τη ζωή, μέχρι να χωθεί και να ριζώσει μέσα στα ανοίγματα που άνοιξαν σ’ εκείνον τον τοίχο οι σφαίρες που σκότωσαν, κάποτε, κάποια άλλα παιδιά. Σπρώξε μικρή μου, σπρώξε με τη δύναμη των καθαρών σου ονείρων τα κόκκινα γαρίφαλα μέσα στις πληγές που άνοιξαν τα εκτελεστικά αποσπάσματα όταν σκότωναν τον 19χρονο Δημήτρη, τον 22χρονο Γιάννη, τον 27χρονο Νίκο. Ρίξε μια στάλα κόκκινης ζωής στη μαυρίλα του θανάτου. Συνέχεια ανάγνωσης “Ήταν τότε, το 1947 και το ’48, το ’49 ….της Σοφίας Χουδαλάκη”

Νovartis: Πουλάει θεραπεία για τη λευχαιμία 475.000 δολάρια. Τα έχεις;… – της Σοφίας Χουδαλάκη  


1

Όταν αρρωσταίνει ένα παιδί, αρρωσταίνει το αύριο του κόσμου. Όταν αυτό το παιδί το έχεις κρατήσει αγκαλιά, ξέρεις ότι στην ερώτηση «το παιδί σου ή τη ζωή σου» η απάντηση είναι αυθόρμητη «τη ζωή μου, αλλά μη μου αγγίξεις το παιδί». Αν η ερώτηση είναι «το παιδί σου ή 475.000$», η απάντηση ποια είναι; Συνέχεια ανάγνωσης “Νovartis: Πουλάει θεραπεία για τη λευχαιμία 475.000 δολάρια. Τα έχεις;… – της Σοφίας Χουδαλάκη  “

«Είναι πνιγερό αυτό το τέλος πολέμου…» Της Σοφίας Χουδαλάκη


ap

Διατρέχουμε τον Οκτώβρη, έναν ακόμα Οκτώβρη μετά από τον σημαδιακό εκείνο μήνα του 1944, όταν ο χιτλερικός στρατός αποχωρούσε από την Αθήνα. Η Απελευθέρωση κλείνει φέτος τα εβδομήντα τρία της χρόνια. Με αφορμή την επέτειο κάθε τέτοιες μέρες όλο και σε κάποια συζήτηση ακούγεται εκείνη η τοποθέτηση που λέει ότι:

«Τότε, που είχαμε να αντιμετωπίσουμε τους ναζί όλοι οι Έλληνες ήμασταν ενωμένοι και πολεμούσαμε μαζί τον κοινό εχθρό».
Συνήθως, όσοι τοποθετούνται με αυτό τον τρόπο διακρίνονται από έναν πηγαίο αντικομουνισμό, τον οποίο προσπαθούν μάταια να καλύψουν με ένα περίβλημα απολιτίκ πολιτισμού, μετανεωτερικής ευγένειας βόρειο-ευρωπαϊκού τύπου («σε σφάζω και χαμογελώ) και άοσμης, άχρωμης, αταξικής «δημοκρατικότητας». Συνέχεια ανάγνωσης “«Είναι πνιγερό αυτό το τέλος πολέμου…» Της Σοφίας Χουδαλάκη”