Φασισμός και κοινωνική επανάσταση


Φασισμός και κοινωνική επανάσταση

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από μελέτη με θέμα: “Η κοινωνική επανασταθεροποίηση του καπιταλισμού”. Συντάχθηκε από την Ομοσπονδία Γερμανικών Βιομηχανιών (το αντίστοιχο του δικού μας ψωριάρη ΣΕΒ) και κυκλοφόρησαν εμπιστευτικά μέσω Deutsche Fuhrerbriefe (Επιστολές στους ηγέτες) τον Σεπτέμβρη του 1932.

Γράφτηκε την εποχή που ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός έκανε τα πρώτα του βήματα. Είναι μέρος μιας αξιοπρόσεκτα ειλικρινούς, νηφάλιας και ψύχραιμης ανάλυσης σχετικά με την πραγματική υπόσταση του φασισμού και των μεθόδων του καπιταλισμού για να εξασφαλίζει την ύπαρξη και την κυριαρχία του, που την συνέταξαν οι πραγματικοί χρηματοδότες, διαχειριστές και υποστηρικτές του. Αξίζει να σημειωθεί πως δεν αναφέρει και προφανώς δεν συμμερίζεται (η ανάλυση) καμιά από τις μυστικιστικές, εθνικές, φυλετικές, “συντεχνιακές”, σοβινιστικές ανοησίες τις οποίες ο φασισμός προβάλει για λαϊκή κατανάλωση, αλλά είναι εξολοκλήρου ορθολογική και ψυχρή.

Όταν στέλνουμε φαντάρους μας έξω απ’ τη χώρα, γυρίζουν φέρετρα


Όταν στέλνουμε φαντάρους μας έξω απ’ τη χώρα, γυρίζουν φέρετρα

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης //

Το 1919 ο τότε υπηρέτης των Άγγλων-Γάλλων και μετέπειτα «εθνάρχης» Βενιζέλος έστειλε δυο μεραρχίες στην Ουκρανία εναντίον των Μπολσεβίκων.
«Παρακαλώ δηλώσατε στον πρωθυπουργό και υπουργό Εξωτερικών ότι ο ελληνικός στρατός είναι στη διάθεσή τους και δύναται να χρησιμοποιηθεί δια κοινό αγώνα πανταχού, όπου η αποστολή του κρίνεται αναγκαία» ήταν το δουλικό μήνυμα που έστειλε ο Βενιζέλος διά μέσου του Έλληνα πρεσβευτή στη Γαλλική κυβέρνηση. Συνέχεια ανάγνωσης “Όταν στέλνουμε φαντάρους μας έξω απ’ τη χώρα, γυρίζουν φέρετρα”

Κεραμέως-ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεχνάμε τον φασισμό


Κεραμέως-ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεχνάμε τον φασισμό

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης

Είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο – παγκόσμια πρωτοτυπία που γιορτάζει την έναρξη του… πολέμου. Για τον απλούστατο λόγο πως στον εύλογο εορτασμό της απελευθέρωσης, θα έπρεπε να δείχνουν σφυροδρέπανα και να μιλάνε για τον αγώνα κατά του φασιστικού κτήνους από τον λαό και τους κομμουνιστές. Σημαίες με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ και κόκκινες, καθώς ο λαός γιόρταζε την απελευθέρωσή του.

Κάθε τέτοια μέρα ακούμε διάφορες αηδίες για «εθνική ενότητα» και «ομοψυχία». «Εθνική ενότητα» δεν υπήρξε και δεν ήταν δυνατό να υπάρξει. Κρύβουν πως η αστική τάξη – όση δεν το έσκασε στο εξωτερικό, συνεργάστηκε με τους Γερμανούς. Πως ο λαός ήταν εκείνος που έστησε το μεγαλειώδες κίνημα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ψυχή του οποίου ήταν οι κομμουνιστές.

Στο γκέτο της Μόριας, άθλιοι!

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης

Δεν χρειάζεται να ταράζεστε. Δεν ήταν δικό μας το βρέφος κι η μάνα του ήταν κι αυτή ξένη. Καμία σχέση με τον δυτικό πολιτισμό. Μουσουλμάνα! Μακριά από εμάς. Από μέρη που τον… θεό – τον ίδιο θεό, τον λένε Αλλάχ. Αλλά βρέθηκε σ’ εμάς. Διωκόμενη από βόμβες και πυραύλους που φτιάχνουνε δικοί μας, πολιτισμένοι, χριστιανοί και συνάμα απόγονοι του διαφωτισμού. Εμείς παραμένουμε οι ανόητοι ζεσουίδες όταν πρόκειται για διάφορα ρατσιστόμουτρα που χλευάζουν ότι τους κατέβη ή για… πολιτισμένους Γάλλους και άλλους Ευρωπαίους. Συνέχεια ανάγνωσης “Στο γκέτο της Μόριας, άθλιοι!”

Η μέρα που δάκρυσε ο Μίσα


misa

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης 

Ήταν στους Ολυμπιακούς αγώνες της Μόσχας, στις 3 Αυγούστου 1980, που το αρκουδάκι δάκρυσε στην τελετή λήξης. Ποιος ξέρει αν έκλαιγε για τα ένδοξα και παρελθόντα ή τα δυστυχισμένα μελλούμενα. Ίσως να προείδε τους αλαλάζοντες λιλιπούτειους, να τρέχουν να καταβάλουν τον Γκιούλιβερ. Να χάνονται οι δουλειές των ανθρώπων. Τα σπίτια, τα σχολεία, τα νοσοκομεία. Τα αυτονόητα δικαιώματα των λαών της ΕΣΣΔ να γίνονται ζητούμενα και άπιαστα. Να γκρεμίζονται αγάλματα των κομμουνιστών Ηρώων και στη θέση τους να στήνονται των ναζιστών δολοφόνων. Συνέχεια ανάγνωσης “Η μέρα που δάκρυσε ο Μίσα”

Ποιος έχασε τελικά τους δήμους;


dimarxoi

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης

«Έχασε τέσσερις δήμους το ΚΚΕ» λένε. Ας το δούμε αυτό, στοιχειωδώς λογικά.

Χάνει κανείς κάτι όταν το έχει στην κατοχή του, εξ αυτής της κατοχής και χρήσης του έχει ένα κέρδος και εκ της απώλειάς του υφίσταται κάποια βλαπτική μεταβολή.
«Το ΚΚΕ έχει ένα δήμο» σημαίνει ότι ο δήμαρχος είναι κομμουνιστής και ενδεχομένως να είναι μέλη του ή και συνεργαζόμενοι η πλειοψηφία των δημ. συμβούλων.

Ας δούμε ποιος κερδίζει από κάτι τέτοιο, ώστε να υπολογίσουμε και την ενδεχόμενη ή πραγματική χασούρα. Συνέχεια ανάγνωσης “Ποιος έχασε τελικά τους δήμους;”